Երևանը ցեղասպանում են ՀՀԿ-ականները

Երիտասարդական պալատը, Սևան հյուրանոցը, Փակ շուկան, Դվին հյուրանոցը, Աֆրիկյանների տունը, Երևանի կենտրոնն ու մայրաքաղաքի այլ հատվածները ամեն օր գրոհում են տգետ ու ագահ պետպաշտոնյաները` թամանյանական Երևանը վերածելով արաբա-թուրքական անհասկանալի էկլեկտիկ մի տարածքի: Օրեր առաջ քանդվեց Արամի 30 հասցեում գտնվող շուրջ 150 տարվա պատմություն ունեցող գեղեցիկ շենքը:

Հաջորդը «Զվարթնոց» օդանավակայանի նախկին ուղևորային համալիրի կլոր շենքն է ու թեպետ Հայաստանի ճարտարապետներն ու քաղաքացիները ամեն օր ասուլիսներ են հրավիրում, հոդվածներով հանդես գալիս և պնդում, որ պետք է պահպանել «Զվարթնոցը», այդուհանդերձ, բոլորը սրտի խորքում վստահ են, որ հերթական անգամ Հայաստանի թալանչիները չեն լսելու նրանց ձայնն ու քանդվելու է այն, ինչը մի ժամանակ մեր քաղաքի դիմագիծն էր` մեր քաղաքի հպարտությունը:
Եթե ամբողջ աշխարհում ջանում են պահպանել քաղաքի պատմամշակութային կենտրոնը և էկոլոգիական ռիսկերը նվազեցնելու նպատակով բռնաթափել կենտրոնը, ապա Հայաստանում հակառակն է` սերժա-ռոբիկա-տարոնախառը հանրապետականները թշնամու ջանասիրությամբ վերացրել և վերացնում են ամեն ինչ: Փող կուտակելու մոլուցքով տարված` Երևանի զբոսայգիների, պուրակների ու հին շենքերի հաշվին կառուցում են հսկայական անդեմ անհասկանալի բազմահարկ շենքեր` ավելացնելով մեքենաների հոսքը դեպի կենտրոն և տարեց տարի մեծացնելով սեյսմիկ ռիսկերը:
Երևանը կարող էր պահպանել, զարգացնել իր ճարտարապետությունն ու ներկայանալ աշխարհին իր պատմամշակութային կառույցներով, որոնց մի մասը խորհրդային ճարտարապետության մոդեռնիզմի բացառիկ նմուշներ էին և իրենց յուրօրինակությամբ կարող էին ուզածդ քաղաքի հպարտությունը լինել: Պատմամշակութային կառույցներից յուրաքանչյուրն ուղղակի կամ անուղղակի կերպով կապ ունեին երևանցիների կյանքի, կենսագրության ու հիշողության հետ, բայց ցավոք, այսօր դրանցից մնացել են միայն հիշողություններ լուսանկարների տեսքով: Չէ՞ որ հանրապետականի հայրենիքը, մայրաքաղաքը, ծննդավայրը բացառապես փողն է ու հարստությունը, որը դիզվում է ցանկացած ռեսուրսի հաշվին` լինի դա շենք, մարդ կամ բնություն: